hani yastığa başlarını koyarlar ve hemen uyurlar derler bazıları için. hiç bir kimsenin öyle olduğunu düşünemiyorum nedense. bi insanın en güzel düşündüğü zaman belki de o yastığa baş konduğunda gerçekleşiyor. hem günün olan olayları zihinde tekrar ediliyor belki yanlış yapılan şeyler için daha iyisi düşünülüyor belki de herşeyin mükemmel olduğu düşünülüp rahatlanıyor. her ne olursa olsun bu muhasebe yapılmalı diye düşünüyorum. ve yapmayanın olduğunu zannetmiyorum. imanlı olan insan bunu şükür etmekte veya o anda tövbe etmekte buluyor. diğerleri ise vahlarda,tühlerde.
şükür etmemiz gereken en önemli şeylerden biri aslında uyku. şükür ki uyuyoruz şükür ki uyanıyoruz aklımız yerinde.
geçenlerde bir belgesel izledim. uykuyu araştırmışlar. 12 gün uyumazsak ölürmüşüz. acaba bunu öğrenmek için birini öldürdüler mi merak ettim şimdi. neyse… bi yarışma varmış bu yarışmada uykusuzluğun etkilerini görmüşler bilimadamları. bir gece yorgunlukla beraber uyumayınca ertesi gün orman içinde kaybolanlar çıkmış. çünkü uykusuzluk beynin bazı fonksiyonlarını devre dışı bırakıyormuş. (ne kadar da mışlı oldu)
Ey Ahali.. biz biz olalım da uyumamız gerektiğini unutmayalım. düzenli uyuyalım düzenli olalım. ne kadar da eğitici bir yazı oldu ya
düşündüm de.. bizim yukardaki komşu hafize teyze çok az uyuduğundan bahseder. o yüzden midir acaba o kadar söylememize rağmen hala anlamayıp halıyı kafamıza silkelemesi?
Ey Ahali.. siz siz olun.. sessiz olun. uyuyun…

1 comment
Comments feed for this article
April 20, 2006 at 10:40 pm
divitucu
Uyku, ölüm misali çökmüştür hep üzerime. Zaman ve mekan tanımaksızın, aniden ve karşı konulamaz şekliyle. Belki bundandı baş edemeyişim. Ben başı yastığa koymak şöyle dursun karanlığı görünce uyayanım
Otobuste uyuyup durak kaçıran çoktur da ben durakta uyuyup otobus kaçıranım.
Sesim bir gidip bir gelmiş, sonra başım öne düşmüş ve ben gülüşmelere zaten uyandım 
Bir keresinde şahit olanlar unutturmadığı içindir ki hiç unutmam… Mubarek bir gece vesilesiyle konu komşu bizde toplanmış. Yüzüm pencereye sırtım cemaate dönük. Kuran-ı Kerim okunuyor. Okuyan ben değilim ama. Rahman suresi tilavet ediliyordu bitti. Ben uyumuşum o ara, surenin ardından getirilen salavatlara uyandım. Neyse dediler ki bana vakıayı da sen oku. Nasıl denir ki yarı açık gözlerle ben dinlerken kendimden geçmişim ayılmam ne mümkün diye. Nitekim de söyleyemedim. Şöyle toparlandım bi gayret okurum ne olmuş diye söylendim. Çektim besmeleyi başladım okumaya. Bir ayet iki ayet derken sesim kesilmiş gerisini hatırlamıyorum zaten. Gülüşmelerle uyandım efendim meğer okurken uyumuşum
Bu vahim hadise bütün mubarek gün ve gecelerde hatırlanıp, kahkaya batıran, feyz kaçıran bir elim vakıa olarak kayıtlara geçmiştir.
Baş yastığa değince uyumak. Buna inanmayan birileri mi var orda