herşeyin olması hiçbişey kadar iyi olmayabilir bazı zamanlar.
yaşantım boyunca hep aynı yanılgıyı tekrar ettim durdum.
bigün herşey kollarımızı iki yana açıp koşmaya değecek kadar iyi olabilir mi?
düşünelim..
sıkıntıdan sağa-sola yalpaladığımız günlerde madde madde iyi olmamız için gerekenleri hesaplarız..
hepsi için a,b,c planları yaparız..
motive ederiz kendimizi..
bu gidişe bi son vermek için ayağa kalkıp 'hey!' deriz..
(demez miyiz?)
sonra lûtuf gelir..
her şey umulmadık bir kapı eşiğinde güzellenir..
sonra ne olur?
hiçbişey..
parmağınızın ucunda bir sinir hissedersiniz.
nasıl bişidir bu?
bir fındığı parmakla fırlatmak gibi..
elinizdeki taşı denize sallamak gibi..
tüm gücünüzle birşeyi tekmelemek gibi..
ne bu şimdi?